تحقق حاکمیت الکترونیک ایران: گامی به سوی دولت هوشمند

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکترای مدیریت تکنولوژی، دانشگاه علامه طباطبائی

2 عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی

3 دانشکده مدیریت و حسابداری دانشگاه علامه طباطبائی

4 گروه آینده پژوهی دانشگاه تهران

چکیده

در سالهای اخیر و با گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات و نیز جمع آوری حجم بالای داده ها توسط سامانه های مورد استفاده، ضرورت حرکت از دولت الکترونیک به سوی دولت هوشمند مورد تاکید قرار گرفته است. در حال حاضر، ارزیابی های انجام گرفته در این حوزه (نظیر ارزیابی دو سالانه سازمان ملل متحد در شاخص توسعه دولت الکترونیک)، نشان دهنده وضعیت نامناسب کشور در حوزه توسعه دولت الکترونیک می باشد. از آنجایی که تحقق دولت هوشمند مستلزم طی گام های موردنیاز در راستای تحقق دولت الکترونیک و متعاقبا حاکمیت الکترونیک خواهد بود، در این مقاله مهم ترین مولفه های عملکردی مورد انتظار حاکمیت الکترونیک در ایران ارائه می گردد. نتایج به دست آمده از تحلیل عاملی تائیدی انجام پذیرفته با استفاده از نرم افزار لیزرل بر داده های گردآوری شده، بیانگر میزان تاثیر این مولفه ها بر عملکرد حاکمیت الکترونیک درکشور است. امید است با انجام برنامه ریزی لازم دراین حوزه، اهداف دولت هوشمند درکشور محقق گردد.

کلیدواژه‌ها


  1. Means, G. and Schneider, D. (2000), “Meta Capitalism: The e-Business Revolution and the Design of 21st-Century Companies and Markets,” John Wiley & Sons, Inc, New York, NY, USA.
  2. Hernon, P. (1998), “Government on the Web: A Comparision between the United States and New Zealand, Government Information Quarterly,” 15(4), 419–443.
  3. Fraga, E. (2002), “Trends in e-Government: How to Plan, Design, Secure and Measure e-Government,” Government Management Information Sciences, Sante Fe, New Mexico: Gartner Consulting.
  4. Okot-Uma, R.W. (2001), “Eelectronic governance: (leading to good government),” Electronic governance and Electronic democracy: living and working in the connected world, the commonwealth center for electronic governance, Ottawa.
  5. Grönlund, Å. (2001), “Democracy in an IT-framed society: introduction,” Communications of the ACM, 44(1), 22–26.
  6. Hassan, I. M., Mahdi, A. A., Al-Khafaji, N. J. (2014). Theoretical Study to Highlight The Smart Government Components In 21 St Century. International Journal of Computer Science and Mobile Computing, 3(12), 333-347.
  7. Petrov, O. (2011). Next Generation E-Government: Transformation into Open Government, ICT@The World Bank, E-Democracy Conference, Ohrid, Macedonia.
  8. Gil-Garcia, J. R. (2012). Towards a smart State? Inter-agency collaboration, information integration, and beyond. Information Polity, 17(3, 4), 269-280.
  9. United Nations E-Government Survey 2016, Available at: https://publicadministration.un.org/egovkb/en-us/Reports/UN-E-Government-Survey-2016.
  10. ثقفی، ف؛ زارعی، ب و دیباج، م. (1391) "مدل ملی توسعه دولت الکترونیکی ایران" سیاست علم و فناوری، 2(14)، 27-31.
  11. شجاعان، ا. و تقوی ‏فرد، م.1394 . معرفی ابعاد و کارکردهای حاکمیت الکترونیک ایران. سومین  کنفرانس بین المللی پژوهشهای کاربردی در مهندسی کامپیوتر و فن آوری اطلاعات، دانشگاه تربیت مدرس تهران.
  12. حسینی مقدم،س؛ محمد فاضلی، ع و شجاعی، ح. شناسایی موانع و چالشهای استقرار دولت الکترونیک در کشور.  darabkola20.blogfa.com/post-478.aspx
  13. Ahmadi, F. (2010), “The Progress and Obstacles of Implementing and Improving E-Government In Islamic Republic Of Iran,” Master’s Thesis, Lappeenranta University of Technology, Department of Information Technology.
  14. بینا، مهدی و التماسی، م. (1395). خدمات همراه تعاملی شهروندی در دولت هوشمند. اولین کنفرانس بین المللی بازیابی تعاملی اطلاعات. کیش، دانشگاه تهران.
  15. صابری، محسن؛ قاسمی، غ و احمدی، ع. (1395). طراحی ساختاری مناسب برای دولت هوشمند در شهربیرجند. دومین کنفرانس ملی دستاورهای نوین در برق و کامپیوتر. اسفراین - خراسان شمالی، مجتمع آموزش عالی فنی مهندسی اسفراین.
  16. تقوا، محمدرضا؛ تقوی فرد، م، معینی، م و زین الدینی، م. (1396). مدلی برای دولت هوشمند: تبیین ابعاد دولت هوشمند با استفاده از روش فراترکیب. فصلنامة مطالعات مدیریت کسب و کار هوشمند، سال ششم، 21: 135-197.
  17. معاونت توسعه و سرمایه انسانی ریاست جمهوری.1393. نقشه راه توسعه دولت الکترونیک ایران. http://www.mdhc.ir.